Yay parmakların dengeli temasıyla tutulur ve burada kavrama değil taşıma söz konusudur. Baş parmak çubuğun altında hafif kıvrık durur; düz uzanan baş parmak bileği kilitler. Diğer parmaklar çubuğun üstüne doğal aralıklarla yerleşir ve sıkışık parmaklar esnekliği yok eder.
Klasik kemençe yayı kısa olduğu için parmak yerleşimindeki küçük bir kayma bile sese yansır. Bu yüzden tutuş her derste denetlenir.
Karadeniz kemençesi yayında ise kılın gerginliği parmakla da ayarlanabilir ve bu ek bir denetim sağlar. Kavrama gücü, yay elden düşmeyecek kadar olmalı ve bundan fazlası sese sertlik katmamalıdır. Tutuşun doğruluğu basit bir sınamayla anlaşılır: çalarken parmaklar hafifçe oynatılabilmelidir.
Yön değişiminde parmaklar yastık görevi görür ve sert parmaklar değişimi duyulur hâle getirir. Uca doğru parmaklar bir miktar uzanır.
Tutuş, yayın topuk ve uç bölgelerinde aynı kalmaz; küçük uyarlamalar doğaldır.
Başlangıçta tutuş çalışması yaysız da yapılabilir ve kalem üzerinde parmak yerleşimi denenir. Bu deneme alışkanlığı da pekiştirir.
Derslerimizde yay tutuşu, ses üretiminin temeli olarak ilk haftalarda ayrı çalışılır.