Vurgu, bir sesin çevresindekilerden ayrılacak biçimde öne çıkarılmasıdır ve ezgiye yön verir.
Vurgu, yayın başlangıç hızındaki küçük bir artışla yapılır; basıncı artırmak sertlik üretir. Vurgu ezginin yönünü belirler.
Karadeniz dağarında vurgular sık ve belirgindir, çünkü oyun havaları güçlü bir nabız ister.
Klasik kemençe icrasında ise vurgular daha ölçülüdür ve ezginin akışını bölmez. Ölçülü vurgu akışı korur.
Bu fark, iki hattın tavrını birbirinden ayıran en belirgin özelliklerdendir. Bu fark dinleyici tarafından da duyulur.
Vurgusuz çalınan bir cümle düz ve uzak duyulur; aşırı vurgulanan cümle ise parçalanır.
Vurgu çalışması tek bir ölçü üzerinde yapılır ve vurgu yeri değiştirilerek ölçü yinelenir. Ölçü birkaç kez yinelenir.
Bu çalışma öğrencinin vurgunun etkisini doğrudan duymasını sağlar.
Yayın hangi bölgesinde çalındığı da vurguyu etkiler ve topuk bölgesi ağır bir başlangıç verir. Bölge seçimi vurguyla birlikte planlanır.
Kayıt dinlemek vurgunun yerinde olup olmadığını açıkça gösterir. Çalarken doğru gelen vurgu kayıtta abartılı duyulabilir.
Derslerimizde vurgu, yöresel tavırla birlikte ve dağar içinde işlenir.